Na de Eerste Wereldoorlog is de klaproos het symbool van de dodenherdenking geworden.
De oorsprong van deze traditie is het gedicht van de Canadese legerarts John McCrae.
John McCrae werkte nabij Ieper (België) in een noodhospitaaltje.
In mei 1915, na het sneuvelen van een kameraad, schreef hij het gedicht In Flanders Fields.
Hij liet zich inspireren door de klaprozen (poppies), die hij op de slagvelden zag bloeien.
In 1918 kwam iemand op het idee kunstklaprozen te gaan verkopen om met de opbrengst behoeftige oud-strijders en hun familie financieel te ondersteunen.
Dit idee sloeg zo aan, dat tot op de dag van vandaag in de Gemenebestlanden de klaproos het symbool van herdenking is.
Rond 11 november van elk jaar worden klaprozen op de revers gedragen en op de graven van gesneuvelden worden kruisjes of kransen geplaatst met de rode kunstbloemen.
"In Flander's Fields"
By John McCrae
In Flanders fields the poppies blowBetween the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.
We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved and were loved, and now we lie,
In Flanders fields.
Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.
